ผู้เยี่ยมชมบล็อกนี้ไม่รู้จะทราบหรือยังว่าจขบ.เป็นคนจังหวัดไหน
บอกเลยแล้วกัน เป็นคนจังหวัดลพบุรีค่ะ
(ลิงเยอะ T T)
หลังจากที่เมื่อคืนมีเรื่องให้เรางง ๆ และทิ่มแทงใจจี๊ด ๆ .....นิดนึง
ก็เลยเศร้า ๆ เอ๋อ ๆ ไปทั้งวัน(แอบเข้าร้านเกมคนเดียวด้วย ไปคนเดียวน่ากลัวชะมัด)
เมื่อเย็นนี้ไปเดินตลาดนัดคลองถมมาค่ะ(ตลาดนัดกล้วยกล้วย ข้างโลตัสลพบุรี)
ไม่รู้ว่าจะมีใครเคยเห็นร้านนี้บ้างไหมคะ??
V
V
V
ปกติเราจะไปเดินคลองถมบ่อย ๆ แต่ก็ไม่เคยเจอร้านนี้มาก่อน เลยลองแวะดู
ตอนแรกนึกว่าเอาหนังสือเก่า หรือ รายงานนักเรียนมาขาย
แต่พอดูใกล้ ๆ แล้ว น่าสนใจเลยทีเดียวค่ะ
(ตรงที่มีแดดส่องเขียนว่า
"ถ้าท่านแมตตาสงสาร กรุณาช่วยบริจาคค่าข้าว ค่าเดินทาง ค่าสมุดปากกา
แก่ผมด้วยครับ ขอบคุณครับ")
นี่คือป้ายที่ผู้เขียนบันทึกเหล่านี้เอามาวางค่ะ
ตอนที่เรามาเริ่มอ่านเขายังตั้งร้านไม่เสร็จ เราก็มองหาอยู่ว่าใครเป็นคนเขียนนะ
แล้วผู้เขียนก็เอาป้ายนี้มาวางค่ะ
(อยากเห็นหน้าผู้เขียนกันแล้วใช่ไหมคะ
แต่ว่าเรายังไม่ให้เห็นค่ะ
)
เขาชื่อว่า
นายวิโรจน์ ธรรมเกษร(ตุ๊ก)
(พี่ร้านข้างๆเขาบอกชื่อเล่นมา พอดีเค้ากำลังช่วยตั้งป้ายเหลืองๆนี้ให้มันคงที่
เราก็เลยไปถามพี่เค้าว่า"พี่คะ เค้าคุยได้ไหมคะ - -" ก็เราเห็นเขาเขียนป้ายตั้งไว้นึกว่า
เป็นใบ้ง่าา า าา เราไม่ผิดใช่ไหมคะ T T เขาก็เงียบ ๕ วินาทีแล้วบอกว่า
"ได้ครับได้"แล้วเขาก็บอกชื่อมาอย่างว่าแหละค่ะ)
เราก็ไม่กล้าจะถามว่าพี่เขาอายุเท่าไหร่
แต่ก็ขอพี่เค้าถ่ายรูปมาทั้งตัวคุณตุ๊ก หนังสือบันทึกบางเล่ม
แล้วก็ร้านของเขาค่ะ
(ตอนนี้เขากำลังเขียนบันทึกตอนมาที่ลพบุรีนี่แหละค่ะ)
ต่อไปนี้คือบทสัมภาษณ์ระหว่าง นางสาว ก.กา กับ คุณตุ๊ก นะคะ
ก.กา : พี่คะ แล้วพี่เดินทางไปเรื่อย ๆ แบบนี้ มากี่ปีแล้วคะ
คุณตุ๊ก: อ่อ ผมก็ไปกับเพื่อนน่ะครับ
ก.กา:(เงียบ ดูข้อความในหนังสือแล้วกลับไปถาม) ตั้งแต่ปี ห้าศูนย์ เลยหรอคะ
คุณตุ๊ก: ครับ
ก.กา: แล้วอย่างงี้ พี่เดินทางคนเดียวเลยหรอคะ
คุณตุ๊ก: ก็..ไปกับเพื่อนครับ คนที่ขายแหวนกับของเล่นร้านข้างๆเนี่ยน่ะครับ(คุณพี่เสื้อลายดอกที่กำลังจัดของน่ะค่ะ)
เนื้อหาในบันทึกแต่ละเล่มก็จะเป็นเกี่ยวกับสถานที่ที่เขาไปมาค่ะ
มีทั้งที่เป็นการออกร้านของเขาในแต่ละวัน
และข้อมูลอาณาเขต คำขวัญ ทิศทาง สถานที่ท่องเที่ยวของแต่ละจังหวัด
บางเล่มก็มีคำนำด้วยค่ะ
ถ้าอยากอ่านชัด ๆ จิ้มเบา ๆตรงนี้
เราลองอ่านบันทึกเล่มนึง เกี่ยวกับ
สิ่งที่คุณตุ๊กเล่าก็จะเกี่ยวกับการตั้งร้านของเขา และขอบพระคุณชาวจังหวัดโคราช
เขาเขียนบันทึกทุกหน้าจนหมดเล่ม ทั้งเล่าว่าบางทีไม่สบายแต่ก็ต้องเขียนต่อไป
เขียนถูกบ้างผิดบ้าง เพื่อเลี้ยงปากท้องของเขาเอง โดยไม่ต้องรบกวนญาติๆและแม่ของเขา
มีอดข้าวไป ๑ วัน เพราะไม่มีที่ออกร้าน
เขายังเล่าด้วยว่าคิดถึงกระรอกตัวหนึ่งที่เคยเลี้ยง แต่มันตายแล้ว
สาเหตุก็คือ เขานอนทับมัน
บางคนอาจจะคิดว่าเป็นเรื่องน่าขัน แต่สำหรับความคิดเขา เรา และใครอีกหลายคน
เป็นเรื่องที่น่าเศร้าจริงๆ
หลังจากนั้นประมาณ ๒-๓ วันเขาก็ซื้อกระรอกตัวใหม่
เพื่อจะได้หายคิดถึงกระรอกตัวนั้น
แต่ตอนที่เรากำลังนั่งอ่านอยู่ก็ไม่เห็นกระรอกตัวสักตัว..................ค่ะ
(ทราบชะตากรรมโดยถ้วนทั่วนะคะ อาจจะปล่อยป่าแล้ว รึ แอบวิ่งหนีไป รึ.................ค่ะ)
ถ้าผู้อ่านบล็อกนี้สังเกตที่คำนำนะคะ เขาบอกว่า
หนังสือของเขาอ่านได้
แต่ ห้ามหยิบไปโดยไม่ได้รับอนุญาติ
เราคิดว่าคงไม่มีใครขโมยไปหรอก คิดอย่างงั้นกันใช่ไหมคะ
พระเจ้าช่วย!!!!! มีคนมาขโมยบันทึกของเขาไปค่ะ ๒ หนแล้ว
เขาเขียนว่า"คงขโมยไปตอนหลับ
บันทึกแต่ละเล่มกว่าจะเขียนได้ทรมาณมากครับ
แต่ช่างมันเถอะครับ ไอ้พวกที่ขโมยของคนอื่นเขาแบบนี้
ทำมาค้าขายอะไรก็ไม่เจริญหรอกครับ"
(โฮะๆๆๆ แอบสะใจค่ะ
ไอ้พวกมีมือมีเท้า มีสมรรถภาพครบถ้วน
สามารถทำมาหากินได้
กลับมาขโมยของที่มาจากความคิดของคนล่าฝันเช่นคุณตุ๊ก
น่าอายจริง ๆ ค่ะ เฮ้อๆๆๆ)
มอง ๆ ดูตามหน้าปกต่าง ๆ ก็มีความคิดเห็นของคนแต่ละท้องถิ่น
ที่เขาเดินทางไป
ในชีวิตเราก็เพิ่งจะเคยเจอคนแบบนี้แหละค่ะ รู้สึกประทับใจมากเลย
จากที่คิดว่าวันนี้มันเลวร้ายที่สูญเสียอะไรบางอย่าง
แต่เราคิดว่าเย็นวันนี้ช่างคุ้มค่าเสียจริง ๆ กับการมาเดินที่คลองถม
ได้เจอ"คนล่าฝัน"ตัวจริงเสียงจริง
ที่เดินทางเหนือจรดใต้ไปเรื่อย ๆ และเขียนหนังสือเลี้ยงปากท้องตัวเอง
คนที่ได้อ่าน Entry นี้เราก็อยากให้ทุกคนต้อนรับคุณตุ๊ก
ถ้า...หากว่าเขาได้เดินทางไปตามท้องถิ่นของทุก ๆ คน
ถ้า...เห็นเขาคนนี้ ลองเข้าไปดูบันทึกของเขา และลองอ่านดู
ถ้า...คุณได้อ่านบันทึกของเขา เขาจะรู้สึกดีใจมาก และภูมิใจในตัวของเขาเอง
และถ้า...คุณได้รับรู้เรื่องราวนี้ ขอให้คุณได้"ตามล่าฝัน"ของคุณเอง ด้วย"แรงใจ"ของคุณเอง
หลังจากที่เราวางบันทึกที่เราจะอ่านเล่มสุดท้ายลง เราก็บอกพี่เค้าว่า
"พี่คะ ขอให้พี่โชคดีนะคะ"
